Konjugation des Verbs nottun in allen Zeitformen:
Präsens, Präteritum, Perfekt, Plusquamperfekt, Futur I und II, Konjunktiv I und II sowie Imperativ. Das Perfekt wird mit haben gebildet, das Partizip II lautet notgetan.
Indikativ
Präsens
er/sie/es
tut not
Präteritum
er/sie/es
tat not
Perfekt
er/sie/es
hat notgetan
Plusquamperfekt
er/sie/es
hatte notgetan
Futur I
er/sie/es
wird nottun
Futur II
er/sie/es
wird notgetan haben
Konjunktiv I
Präsens
er/sie/es
tue not
Perfekt
er/sie/es
habe notgetan
Futur I
er/sie/es
werde nottun
Futur II
er/sie/es
werde notgetan haben
Konjunktiv II
Präteritum
er/sie/es
täte not
Plusquamperfekt
er/sie/es
hätte notgetan
Futur I
er/sie/es
würde nottun
Futur II
er/sie/es
würde notgetan haben
Infinitiv und Partizip
Infinitiv Präsens
nottun
Infinitiv Perfekt
notgetan haben
zu-Infinitiv
notzutun
Partizip I
nottuend
Partizip II
notgetan
Konjugationen: Wiktionary (via kaikki.org), bearbeitet, Lizenz CC BY-SA 4.0.